“Pap, zou je een keertje willlen coachen? Er is niemand beschikbaar.” Met die vraag begon voor mij het avontuur met het MC1 team van VHZ in 2019. En wat een seizoen zou het worden.

Op mijn 18e heb ik voor ’t laatst een volleybalwedstrijd gespeeld. Gedurende een periode van een jaar of tien heb ik met heel veel plezier in Amstelveen gevolleybald en nu (26 lentes later) weer een wedstrijd, maar nu als coach. Yes!! Ik heb er zin in.

DSC07436

De voorbereiding: wat zijn de regels ook weer precies? Verhip, er is heel wat veranderd wat dat betreft. 25 punten per set in plaats van 15, bij de service mag de bal het net raken, met de voeten de bal aanraken mag, hoeveel wissels en time-outs ook weer, etcetera. Daarnaast kent het team elf spelers en als ik ergens niet goed in ben dan is het om mij snel namen eigen te maken. Twee jongens en negen meiden. Met een heleboel ouders. Da’s ongeveer 35 man om te leren kennen. Ok, werk aan de winkel dus. Mijn zoon Jesse was nieuw in het team, had een aantal trainingen meegedaan en vertelde dat er een aantal spelers bij hem op school zaten. Hij zag hen dus met enige regelmaat. Dat biedt mogelijk houvast dacht ik. “Hoe heten je medespelers?”. Na flink nadenken kon hij er wel drie opnoemen. DNA van z’n vader. Da’s jammer. Poging mislukt. Duidelijk geval van learning-on-the-job voor de kersverse coach.

De proefperiode: qua coaching verliep de eerste wedstrijd kennelijk voor het team naar wens en ik mocht terugkomen. De eerste test overleefd. Missie geslaagd. Yes! Nu doorpakken en een administratie opgezet om bij te houden dat alle spelers over het hele seizoen heen even veel sets spelen. Met elf spelers best een uitdaging, maar de reactie van spelers en ouders op dat initiatief was goed. Het kostte wel flink wat wedstrijden voordat ik alle namen, en die van de  ouders, goed in mijn geheugen had geprent. En hierbij mijn dank voor het tomeloze geduld van spelers en ouders in deze fase van mijn prille coaching carriere.

DSC07458

…maar wij hadden in het totaal van alle (+) punten van alle sets in het seizoen 13 punten meer gescoord! Yes!

Het seizoen: na een paar wedstrijden was het voor mij duidelijk. Wat een leuk team bleek het te zijn en wat een lol hadden ze met elkaar en met de trainsters Lisa en Sasja. De wedstrijden verliepen gelukkig veelal goed. Vaak wonnen ze en soms door (voor mij) onverklaarbare redenen verloren ze een set, of zelfs een wedstrijd. Met plezier heb ik gecoached en van vele mooie acties mogen genieten. Dit seizoen heb ik, samen met alle ouders en ander publiek, fantastische aanvallen, spectaculaire reddingen en prachtige services gezien, maar ook een team dat samen de winst kon vieren en het verlies kon verwerken. De lol was er ongeacht de uitslag en zo hoort het. Tussendoor nog even een beachvolleybal uitje in Aalsmeer. Spelers en ouders konden samen twee uur lang spelen en na afloop een etentje. Alle spelers waren er en de meeste ouders ook. Echt leuk. Goed voor het teambuilden (’t begon echt een team te worden) en bovendien erg gezellig.

De uitdaging: de nummers één, twee en drie van de competitie hadden elk 9 wedstrijden gespeeld en 24 punten. Daar zat ons MC1 team tussen. Ok, nu wordt ’t serieus. Er is nog één wedstrijd te spelen. MC1 moest spelen tegen de laatst geplaatste in de competitie en de voorspellingen waren dat wij die met 3-1 of 4-0 zouden winnen. Ik deelde die voorspellingen, maar was er niet gerust op. De nummers twee en drie moesten tegen elkaar spelen. Dat wordt wellicht een gelijk spel, maar daar moesten wij maar niet van uitgaan. Het doel was om met 4-0 te winnen. Nog één training te gaan voor de wedstrijd en de vaste trainsters waren niet beschikbaar. Tijd voor interventie. Gelukkig kon Bas invallen als trainer en met wat voorbespreking kon hij zich richten op de ‘zwaktes’ van het team. Dat werd een 100% techniek training op het gebied van passes, services en aanvallen met vooral goede uitleg en oefening van de techniek.

DSC07506

DSC07611

De wedstrijd: gelukkig waren alle spelers er. Het team was compleet en had behoorlijk wat aanhang meegenomen. En die hadden weer een muziekinstallatie meegenomen. Super. Het was wel vrijdag de 13e, dus alle beetjes helpen. En spannend zou het worden, want de wedstrijd van de nummers twee en drie zou op hetzelfde moment gespeeld worden.

De eerste set begon met 7 punten achterstand. Jeetje, dat was niet de bedoeling: “Scheids: time out!”. “Wat is er aan de hand jongens en meiden?” Even checken: “Willen jullie kampioen worden?”. Dat wilden ze gelukkig nog wel. “Dan moeten jullie er wel iets harder voor werken. Denk aan de tips van de laatste training. Jullie kunnen ‘t. Zet ‘m op!”. Ondanks dat er tijdens de wedstrijd nog een aantal spannende dipjes in de puntentelling te bespeuren waren hebben ze overtuigend gewonnen met 4-0. De ouders en ander publiek konden de wedstrijd van dichtbij volgen en leefden duidelijk mee. Super goed gespeeld allemaal. Missie geslaagd. Maar waren wij nu ook kampioen? Hmmm, die andere wedstrijd was ook met 4-0 geëindigd en dus had VHZ net zo veel punten uit 10 wedstrijden als VCO …

DSC07566

Vrijdag 13e: I love you!

Na het in ontvangst te hebben genomen van het applaus, de felicitaties en de medailles was er een moment voor een fotosessie en een toespraak van het bestuur van VHZ. En daarna was het eindelijk ‘team-time’ in kantine. Feestvieren en napraten met heel veel limonade, bitterballen en patat. Wat een mooi einde van de eerste helft van het seizoen. Echt iets om trots op te zijn. Anica, Anne, Eliza, Femke, Jesse, Karlijn, Lusia, Roos, Samantha, Sofie en Thijs: enorm bedankt voor dit geweldige seizoen. Jullie zijn toppers! En ook dank aan de ouders en vrijwilligers van VHZ, want zonder jullie hulp was dit allemaal niet mogelijk geweest. Ook jullie zijn toppers!

Voor nu wens ik jullie hele fijne feestdagen en een gelukkig, sportief en gezond 2020. Tot volgend jaar.

Gr,

Jan

Geschreven door: Jan
(Rookie coach MC!)