18 oktober 2019, Wat een avond, wat een wedstrijd, wat een apotheose ongeloof, vreugde, blijdschap, het spoelde door de zaal en van de tribunes.

Volleybal in optima forma. Reclame voor onszelf en voor de sport. Ga maar even voor zitten der herhaling

Even de cijfers

1e set: 22-25; 2e set: 23-25; 3e set: 25-20; 4e set: 27-25; 5e set: 15-13; Eindsaldo: 112-108; Uitslag 3-2

De setstanden vertellen niet het hele verhaal, slechts een fractie van het verhaal, van de thriller in vijf hoofdstukken. Een verhaal waar alles in zit: heroïek, tragiek, inzet, mindset, ups en downs, alle facetten van de sport, het hele abc van het volleybal: aanval, blok, clever cool collected communiceren, defensie op orde, maar het was verre van een abc-tje. Blessure, zweet en [overwinnings]tranen.

Hier was sprake van een echte klassieker. Met uiteindelijk een terechte winnaar. Als je er niet bij was geweest had je het niet geloofd.Voor de neutrale toeschouwer een boeiende wedstrijd, voor de fans af en toe een emotional rollarcoaster.

EVD is een geroutineerd team, dat al jaren goed scoort in onze klasse. Een geduchte tegenstander. Het is nog niet vaak voorgekomen dat we ze het heel moeilijk hebben kunnen maken.

De realiteit van de wedstrijd op die memorabele vrijdag was anders.
Deel 1, set un, part one en deel 2, set deux, chapter two: de verschillen zijn niet groot. De wedstrijd kantelde vanaf het begin alle kanten op. De teams hielden elkaar in een soort van evenwicht. Subtiel, simpel, slim, service, smash. Dat wat volleybal volleybal maakt, maar het noodlot sloeg toe in de tweede set, een blessure die de 6e man voor de rest van de wedstrijd aan de kant hield.
H5 zit al niet ruim in zijn teamjasje [bestuur/TC leest u mee] en vanaf het begin van de tweede set moest de wedstrijd met 5 man verder gespeeld worden. Een tegenslag die niet overkomen leek te gaan worden. Een 2-0 achterstand, die loop je normaal gesproken ook met 6 man moeilijk in. Maar een volleybal kan soms raar door de lucht gaan. H5 deed zijn naam gelden.

De posities moesten anders verdeeld worden over het opeens zeer grote veld. Een mentale en positionele omschakeling. Daar heeft het team geen/weinig ervaring mee, edoch langzaam maar zeker werd dat opgepakt. De passing was niet altijd goed, maar daar konden de set uppers wel een twist aan geven. De lange mannen aan het net hielden goed kijk op de bal en de achterin geplaatste ballen werden er goed uit gelopen/gedoken/gekeken.
De decennia lange ervaring van enkelen zorgde voor de positionering, de zekere puntjes en de overtuiging dat er nog iets moois voor H5 in het vat zat. De vijf van zekere leeftijd hebben er hun tanden in gezet en niet meer losgelaten totdat de scheidsrechter voor het eind van de 5e set en daarmee de wedstrijd floot.

De polonaise op de tribune begon meteen daarna en stopte pas toen de laatste druppel gerstenat en de laatste friet achter de kiezen was. Never give up, play till you drop, dat is het motto.

Geschreven door: Jan Jansen